31-12-04

125.000 and still counting...

Ik kan me het moment niet meer herinneren dat ik voor het eerst hoorde van de ramp. Maar sinds enkele dagen leeft het mee in mijn bewustzijn. Ik vind mezelf en mijn idioterietjes zo'n futuliteit nu. 's Ochtends surf ik naar De Morgen om nieuws te weten. Zoveel mensen, zoveel levens en zoveel mensen die nu met de pijn van het verlies geconfronteerd worden.
Verlies is één van de dingen waar ik over kan meespreken in mijn leventje en heel lang heb ik gezocht naar iemand die dat met me delen kon. Door scha en schande heb ik moeten leren dat dat niet zo'n goed idee is. Het lijkt wel alsof mensen verdriet in categorietjes onderverdelen. "Mijn verdriet is erger als het jouwe" Zoveel mensen die het zelfde doormaken, maar zo eenzaam zijn in hun beleving. Eigenlijk is dat hallucinant. Ik vermoed dat dat één van de prijzen is de je moet betalen voor deze maatschappij.
 
Such a strange world it is...

12:10 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.