31-12-04

Initiatief

Een paar dagen geleden heb ik wat onbeduidende centen op de 12-12 rekening gestort.
Maar onderstaande link is een verdomd mooi initiatief.
 
http://www.thomassiffer.be/reisverslag/index.htm
 
Een verslag van Thomas Siffer, die met zijn Mercator de wereld rondvaart en nu in Thailand is.

13:49 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

125.000 and still counting...

Ik kan me het moment niet meer herinneren dat ik voor het eerst hoorde van de ramp. Maar sinds enkele dagen leeft het mee in mijn bewustzijn. Ik vind mezelf en mijn idioterietjes zo'n futuliteit nu. 's Ochtends surf ik naar De Morgen om nieuws te weten. Zoveel mensen, zoveel levens en zoveel mensen die nu met de pijn van het verlies geconfronteerd worden.
Verlies is één van de dingen waar ik over kan meespreken in mijn leventje en heel lang heb ik gezocht naar iemand die dat met me delen kon. Door scha en schande heb ik moeten leren dat dat niet zo'n goed idee is. Het lijkt wel alsof mensen verdriet in categorietjes onderverdelen. "Mijn verdriet is erger als het jouwe" Zoveel mensen die het zelfde doormaken, maar zo eenzaam zijn in hun beleving. Eigenlijk is dat hallucinant. Ik vermoed dat dat één van de prijzen is de je moet betalen voor deze maatschappij.
 
Such a strange world it is...

12:10 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-12-04

Woord

Eindelijk hebben mijn gedachten het grote woord durven denken. Sinds het eruit is, is de pijn tenminste begrijpbaar. Elk jaar komt het weer terug door deze domme opgedrongen dagen. Ik voel me eenzaam. Odd isn't it? Ik heb een fantastische vriend, fijne en waardevolle vrienden, maar geen familie. Op momenten als deze, als je er met je neus opgedrukt wordt dat je eigenlijk familie zou moeten hebben doet dat besef extra pijn. Het idee dat ik nu zelf een familie ga opstarten maakt het misschien extra schril afsteken.
 
Familie is in mijn ogen een warme nest, waar je in kan kruipen als je warmte nodig hebt en even kan uitrusten. Ik weet dat de realiteit niet zo idyllisch is als het lijkt, maar wat je niet hebt lijkt altijd zo mooi...

22:36 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Kuttige hoofdpijn!

Geen idee of ik nu pijnstillers mag nemen, zal het maar zo laten...

15:20 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-12-04

My head is a buzzing machine

Vreemde bizarre kleurrijke dromen en herspenspinsels in mijn hoofd deze nacht en zelfs nu weet mijn lijf er nog niet goed weg mee. Utopie woorden als It's all so trivial galmen in mijn hoofd. Waar maak ik me in godsnaam druk om, de headlines in mijn leven zijn helemaal niet zo speciaal. Soms moet ik bijna kotsen van mezelf. (Het valt dus mee dat ik zwanger ben, want soms voel ik me best misselijk ;-) Waarom neem ik mezelf zo serieus?
 
Ik ben 27, zwanger en weet totaal niet wat dit leven van me wil. And life seems so precious nowadays. Voor elk leven dat verloren is gegaan in Zuidoost-Azië heeft een moeder dat kind 9 maanden gedragen. 50.000 x 9 maanden, dat is 450.000 maanden in totaal. 37.500 jaar
 
 

10:57 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-12-04

Toeval...

Als je het woord in google intikt ga je van Marco Borsato over het Surrealisme naar de grootste wetenschappers, theologen en filosofen.
 
In van Dale wordt het omschreven als een gebeurtenis of omstandigheid die vooraf niet was te voorzien, niet was te berekenen.
 
Toeval als dé kracht van de natuur?

20:14 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zijne majesteit het toeval

Ik zou het van enige arrogantie vinden getuigen om nu de speldeprikjes in mijn leven te  vermelden. Wat er momenteel in Azië aan de hand is slaat me met verstomming. De natuur is nog altijd veel sterker dan alle samengebundelde krachten van de mens tesamen. Het lijkt me een les in nederigheid en besef dat wij Oh zo klein zijn.
 
Deze blog wordt vandaag opgedragen aan alle mensen die een verlies hebben geleden. Vandaag geen gebral over mezelf maar luister ik in stilte naar uw verhaal... ook al ligt dat vele duizenden kilometers weg van hier.

16:24 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-12-04

De Togu zitbal

Een leuke kleine eindejaarssurprise van mijn vorig werk heeft me eindelijk overstag doen gaan om zo'n Togu zitbal te kopen. Het lijkt me heerlijk op dat ding te wiebelen tijdens de komende studeerdagen. Maar braaf de 'inflation instructions' volgende zal dat wiebelen pas voor morgen zijn. De bal in kwestie moet in fases opgeblazen worden en 24 uur 'liggen' voor het gebruikt mag worden. De interesse van mijn 2 katten voor dat reuzenspeelgoed vind ik iets minder ;-)
 
Ik moet me dringend motiveren om te studeren, de twijfel slaat toe sinds ik weet dat ik zwanger ben. Ga ik nog wel verder studeren? Lukt dat zonder my child to be iets tekort te doen? Neem ik niet te veel hooi op de vork? Ik doe het enorm graag en ik besef de luxe van het terug studeren op je 27ste, maar dat wil niet zeggen dat mijn hersenen er minder om kraken. En zonder inspanningen lukt het niet, helaas. Mijn parate kennis van vakken als fysica en chemie liet in't begin sterk te wensen over, maar het is enorm bevrijdend om terug met je hoofd bezig te zijn. En most of all, terug met een camera in de hand de wereld bekijken is de grootste uitdaging. Elk beeld, elk compliment, elk idee zuig ik op in de hoop later iets te kunnen betekenen met mijn camera.
 
Mijn mama, de fotografe... Dat klinkt een stuk beter als mijn mama, de burn out orthopedagoge. Mensen als Rudy Demotte maken me enorm boos. Zijn besparingen in een sector die nog zoveel financiële tekorten heeft is hemeltergend. Ik heb met zoveel passie mijn werk gedaan, maar na verloop van tijd kon ik de leegte die de passie veroorzaakte niet meer opvullen. De hoge flexibiliteit, de vele avonden, weekends en nacht uren begonnen hun tol te eisen. Je ziet je vrienden een stuk minder, geeft je hobby's op en voor je het weet ben je voor een deel verdwenen. Ik was wég en hoe graag ik het ook deed, ik wil niet enkel voor mijn werk leven. De sociale sector is niet erg sociaal voor zijn werknemers. Met de tijd komt de rust wel in me, wordt de dadendrang hopelijk minder en kan ik weer iets positief betekenen voor deze mensen. Waarschijnlijk hebben anderen hier een andere mening over of was de setting waar ik werkte te hard en zijn er mooie voorbeelden van hoe het wel kan. In ieder geval, je mag het me altijd laten weten!
 
 

17:34 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-12-04

Première

Was weer domzichtig melancholisch boos omdat 'het leven' me zo onzinnig leek. 't Lijkt vaak een cirkel. Je wordt geboren, onmondig en hulpeloos, je groeit naar zelfstandigheid en langzaam ga je weer naar af. Dat lijkt me zo onzinnig omdat je wat je geleerd hebt niet langer meer kan toepassen, het lijkt weggegooide energie. Je groeit weer terug naar hulpeloosheid en na de dood lijkt me er niet veel te zijn. In een babbel met mijn lief vergeleek ik 'het leven' met een generale repetitie waarvan je nooit de première mag spelen. Hij bekeek het anders. Je leven als première, zonder repetities. Wat meteen ook duidt waarom er zoveel mis loopt ;-)
 
Die theorie bevalt me wel, maar één première lijkt me zo verdomd weinig. Door nieuw leven begin ik over de dood te piekeren. Het lijkt wel alsof ik alles omgekeerd doe...
Laat ik me nu maar eens over mijn studieboeken buigen, er staan examens voor de deur (na enkele jaren in de sociale sector besloot ik het over een andere boeg te gooien en ben ik fotografie beginnen studeren) en die première wil ik niet verknallen.
 
Miezaag

22:34 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Zuidmarkt

Vanuit onze nieuwe woonstee is het maar 10 minuutjes naar de Zuidmarkt. Geen vervelende metro meer maar frisse lucht en een schitterende blauwe hemel. Veel kooplustigen, misschien waren er wel meer vergeten boodschappen doen. De sfeer is er altijd exotisch, de koopwaar wordt luidruchtig aangeprezen door kooplui van verschillende origine. In het midden van dit alles een Belgische jonge bedelaar. Ik vond het een surrealistisch beeld dat meer mensen onder ogen zouden moeten krijgen. Te midden van hardwerkende buitenlanders... Enfin, daar ging mijn gedachtenstroom weer.
 
Maar ook een aantal mooie dingen gelezen dit weekend, de eindejaarsbabbel van Daneels en een opinie analyse in de Morgen gaven me véél hoop.It is NOT all in vain? Voel me vaak zo alleen in mijn gedachten omdat in het nieuws alles dat Vlaams is bijna automatisch gelinkt wordt met racisme. Ik voel me geen Vlaming meer, dat durf ik niet. Het voelt alsof mijn identiteit afgenomen is door mensen met heel andere principes en idealen en die beweren in naam van alle Vlamingen te spreken. 1 miljoen mensen, maar gelukkig zijn er nog 5 miljoen anderen. Ingeweken Brusselaar is het etiket (voor zover we daarvan moeten spreken) dat me nog het meest bevalt.
 
Aan buitenlandse vrienden is het altijd moeilijk de Belgische situatie uit te leggen, de tweetaligheid, de verschillende culturen en dit nog eens allemaal gemixt in het Brusselse waar ik woon. Ze vinden het verbazingwekkend en ook wel 'cool'.
 
Het is mijn droom dat mijn child te be een wereldburger wordt, iemand die zich overal thuisvoelt. Of ik het Vlaamse waarden moet weergeven weet ik nog niet, wat dan weer wel nog minder. Hopelijk heeft z/hij een liefde voor talen, waardoor je direct meer openstaat voor het 'andere'. Zelf vind ik het zo jammer dat mijn Frans verre van perfect is, maar elke dag leer ik wel een woord bij.
 
Deze gedwongen feestdagen maken me altijd wat melancholisch, vandaar deze misschien wat bizarre vertellingen.
 
 

18:58 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-12-04

Een blik op het nieuws

Zes weken met twee in mijn lijf. Een gebeurtenis die m'n hele leven op zijn kop zet, waarvan ik nog niet weet wat ik denken moet en nog minder kan inbeelden hoe het verder gaat. Ik leef mijn leven met net dat ietsje meer en het lijkt of alles rondom me meer kleur en geur krijgt.
 
Hoewel ik altijd al een bolleboos in piekeren was lijkt ook dit enkel toe te nemen. Mensen die me bevreemden, gedachten en gebeurtenissen die me zo leeg of triest maken. Maar ook schitterende momenten met mijn lief die het ook nog niet allemaal vatten kan. Maar het geluk straalt uit zijn ogen en ik warm me graag in zijn aanwezigheid.
 
Het lezen van de Standaard maakt me onrustig, het verontrustende nieuws, en meer nog, hoe de mensen er op reageren maakt me bang. Gisteren op een kerstfeestje als reactie op ons verhaal te verhuizen omwille van de buurt "Hedde veel last van die vreemdelingen?". Ah! Neen! Het waren immers de kantoorjongetjes die na hun uren de dames van lichte zeden in mijn straat kwamen begluren. Maar dat verhaal sloeg veel minder aan.
 
Het idee te leven in een wereld waarin anders zijn niet goed is maakt me triest. Zo bang dat alles steeds erger wordt en ik mijn kind to be door deze valkuilen moet gidsen.  Laat me een goede gids zijn, die waarden als respect, liefde en inlevingsvermogen voor ieder (ook jezelf!) kan verbeelden.

16:51 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |