22-03-05

Gedachtengedwarrel...

Ik werd er ongelukkig van, wist met mezelf geen blijf meer. Mijn buik en het huishouden zijn me niet genoeg. Ik wil creatief bezig zijn, met mijn hoofd en handen iets maken... en ja... ik ben weer in de school donkere kamer gekropen. Het formaat kon me niet groot genoeg zijn. Wat foto's op formaat 40*50 waren het resultaat. Ik weet niet hoe dit verder moet, probeer het gewoon dag per dag te bekijken... Een leerkracht en de ombudsman van de school zijn op me toegestapt: dat ze blij zijn dat ik terug ben. Tja, 't is een kleine school en roddels gaan snel... Maar gaf me wel een fijn gevoel.

Het niet zo fijne nieuws is dat het appartement, waar we nu in wonen, verkocht is. Volgens de huurdersbond en een advocaat is ons huurcontract niet verbreekbaar, want een contract met bepaalde duur, maar van onze (huidige) huisbaas hebben we al bericht gekregen dat we binnen 4 maanden waarschijnlijk onze opzegging krijgen. Net op het moment dat ik zou moeten bevallen... gezellig. Ik HAAT deze conflictsituatie en ik weet niet meer wat ik geloven moet. Ik weet wel, aangezien we hier nog maar 3 maanden wonen, ik echt nog geen zin heb om weer te verhuizen.

Weet je waar ik ook erg mee in mijn hoofd zit? Die situatie van die vrouw die al 15 jaar in een vegetatieve coma ligt. Kan je je voorstellen dat daar Bush zijn vakantie voor verbreekt? Om een wet te ondertekenen die zo'n vrouw levenslang geeft. Ik begrijp dat echt niet... waarschijnlijk tekent hij even snel een wet waarin hij de gezondheidssector een paar rake geldelijke klappen geeft. Maar het gaat me niet eens over geld... ik probeer me voor te stellen hoe iemand zich zou voelen als (hoewel de kans zowat onbestaande is) ik na 15 jaar weer uit een coma zou ontwaken. Emotioneel gezien loop je 15 jaar achter, heb je nog nooit van President Bush of zijn heilige oorlog gehoord. Je familie, vrienden, kinderen zijn opeens 15 jaar ouder. Je herkent de plaats niet meer waar je bent opgegroeid. En daarnaast komt nog je fysieke toestand aan bod. Je bent lichamelijk een plant, kan met je handen en voeten niets meer, want die spieren hebben jarenlang stilgelegen...

Ik herinner me nog goed hoe ik op een stage een jongen moest verzorgen die vanaf de nek verlamd was. Zijn huid was bleek en koud, uit zijn vingers was elk plooitje verdwenen want ze werden nooit gebruikt. Spieren die niet gebruikt worden verdwijnen. Hoewel ze dit probeerden te verhinderen door hem elke dag kine te geven. Kine voor spieren die hij niet meer gebruiken kon. Ik weet heel goed dat dit niet dezelfde situatie is, maar leven in een lichaam dat het jouwe niet meer is lijkt me verschrikkelijk.

17:01 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Terug aan 't studeren?! Toitoitoi...

En idd, de situatie in Amerika is toch wel erg bijzonder...
Ik vind het moeilijk hierover een oordeel te vellen,
maar vind de defensieve reflex van een groot deel van de Amerikaanse maatschappij zeer beangstigend.

Wat de echtgenoot zei beangstigde me meer dan de situatie op zich: de regering moeit zich zelfs met het privéleven van mensen...

Big brother is wathcing you...

Gepost door: Kaajee | 22-03-05

De commentaren zijn gesloten.