23-05-05

zo moe...

Al mijn foto's zijn afgedrukt en ik ben alles aan het opkleven. Ik zou blij moeten zijn, er zijn velen in de klas die nog niet zo ver staan. En toch staat het huilen me nader dan het lachen. Het verschijnsel heeft de naam zwangerschapsvermoeidheid. Het slechte slapen (door mijn buik geen houding vinden), de stress en de onmetenlijke to do lijst gunnen me niet veel ontspanning.

Ook het idee dat onze dochter nu wel heel binnekort komt piepen maakt me zenuwachtig. Ik verlang enorm naar de verhalen (steun?) van mijn ouders, maar ja, die zijn jammer genoeg niet meer in de picture. Zo graag mijn mama naast mij gehad. En zelfs die gedachte heeft -door mijn jeugd- gemengde gevoelens tot gevolg. Ga ik dezelfde fouten maken als mijn ouders? Gaat mijn kind ook gedeeltelijk in een pleeggezin opgroeien? Het mama worden maakt me bang omdat ik zelf niet het beste voorbeeld heb. Ik ben zo blij dat mijn vriend dit wel heeft en kan terugkijken op heel mooie herinneringen. Het kan dus toch! En mijn vader, na al die jaren stilte, moet ik hem op de hoogte brengen van zijn grootouderschap. Die bewust gekozen stilte is minder pijnlijk dan zijn aanwezigheid, maar misschien maakt het grootouder zijn iets in hem wakker? Ik hield het allemaal niet meer en zaterdag kwam het er allemaal uit, halve hysterie en zo'n groot verdriet. Ik wist met mezelf geen blijf. En toen dat telefoontje met mijn tante in de hoop een leuk opbeurend gesprek te hebben. Ze nam het thema zelf op en stelde me voor mijn vader te bellen als het zover was en hem op de hoogte te brengen. (mijn vader is blind, dus een vrijblijvend geboortekaartje is niet echt een optie). Ze hield me wel voor dat ik niets mocht verwachten, maar dat ik mezelf op zijn minst niets kon verwijten. Ik denk dat het inderdaad de beste oplossing is, maar mijn God, ik ben nu al zenuwachtig. Zou hij reageren? Of kiest hij liever om dit nieuws te negeren?

Zo moe al en de moeilijkste weken moeten nog komen. De laatste lesweek loopt, een week blok en daarna 3 weken examens. Het lijkt me een hopeloze berg om te beklimmen. Ik probeer recht voor me uit te kijken en niet naar boven, want het zicht is ontmoedigend. Mijn vechtlust steekt af en toe de kop nog wel op, ik hoop op de goede momenten in de komende weken...

Ik vraag me vaak af hoe al die zwangere vrouwen dat doen die er zo happy bijlopen met hun bolle buik. Ik vind het op't moment allemaal maar knap lastig, hoewel ik nog steeds ontroerd word door elke stampje of buikrimpeling die ik zie of voel. Ik lijk de kop van Janus wel.



Een wat emotionele bijdrage deze keer, je sais,...

17:19 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

slaapproblemen Hallo, Ikzelf ben momenteel 24w en 2d. Ik had tot vorige weekend ook slaapproblemen. werd veel wakker en veel liggen woelen en mijn benen die zwaar zijn s avonds. Maar sinds deze weekend heb ik een zwangerschapsworst gekocht van een vriendin. Het is gewoon zalig en ik slaap nu veel beter en een goede nachtrust is het begin van een goed gevoel. Ik zou zeggen probeer het eens. Achteraf kan je het gebruiken bij de borstvoeding of als bedverkleiner

Gepost door: peggy | 23-05-05

emotioneel het is inderdaad een emotioneel berichtje en ik wens je heel veel moed en tonnen energie voor de komende weken en maanden.

Veel sterkte.

Gepost door: Karel | 23-05-05

Troosten kan ik niet... ... maar mevrouw is ook heel erg moe,
en idd... zwanger zijn is niet altijd zo happy als de boekskes enzo je willen doen geloven...

Wat grootouders betreft...
... wat er ook gebeurd is,
ze zijn altijd erg fier...

Wie weet is het een nieuwe kans?

Gepost door: Kaajee | 02-06-05

De commentaren zijn gesloten.