23-05-05

zo moe...

Al mijn foto's zijn afgedrukt en ik ben alles aan het opkleven. Ik zou blij moeten zijn, er zijn velen in de klas die nog niet zo ver staan. En toch staat het huilen me nader dan het lachen. Het verschijnsel heeft de naam zwangerschapsvermoeidheid. Het slechte slapen (door mijn buik geen houding vinden), de stress en de onmetenlijke to do lijst gunnen me niet veel ontspanning.

Ook het idee dat onze dochter nu wel heel binnekort komt piepen maakt me zenuwachtig. Ik verlang enorm naar de verhalen (steun?) van mijn ouders, maar ja, die zijn jammer genoeg niet meer in de picture. Zo graag mijn mama naast mij gehad. En zelfs die gedachte heeft -door mijn jeugd- gemengde gevoelens tot gevolg. Ga ik dezelfde fouten maken als mijn ouders? Gaat mijn kind ook gedeeltelijk in een pleeggezin opgroeien? Het mama worden maakt me bang omdat ik zelf niet het beste voorbeeld heb. Ik ben zo blij dat mijn vriend dit wel heeft en kan terugkijken op heel mooie herinneringen. Het kan dus toch! En mijn vader, na al die jaren stilte, moet ik hem op de hoogte brengen van zijn grootouderschap. Die bewust gekozen stilte is minder pijnlijk dan zijn aanwezigheid, maar misschien maakt het grootouder zijn iets in hem wakker? Ik hield het allemaal niet meer en zaterdag kwam het er allemaal uit, halve hysterie en zo'n groot verdriet. Ik wist met mezelf geen blijf. En toen dat telefoontje met mijn tante in de hoop een leuk opbeurend gesprek te hebben. Ze nam het thema zelf op en stelde me voor mijn vader te bellen als het zover was en hem op de hoogte te brengen. (mijn vader is blind, dus een vrijblijvend geboortekaartje is niet echt een optie). Ze hield me wel voor dat ik niets mocht verwachten, maar dat ik mezelf op zijn minst niets kon verwijten. Ik denk dat het inderdaad de beste oplossing is, maar mijn God, ik ben nu al zenuwachtig. Zou hij reageren? Of kiest hij liever om dit nieuws te negeren?

Zo moe al en de moeilijkste weken moeten nog komen. De laatste lesweek loopt, een week blok en daarna 3 weken examens. Het lijkt me een hopeloze berg om te beklimmen. Ik probeer recht voor me uit te kijken en niet naar boven, want het zicht is ontmoedigend. Mijn vechtlust steekt af en toe de kop nog wel op, ik hoop op de goede momenten in de komende weken...

Ik vraag me vaak af hoe al die zwangere vrouwen dat doen die er zo happy bijlopen met hun bolle buik. Ik vind het op't moment allemaal maar knap lastig, hoewel ik nog steeds ontroerd word door elke stampje of buikrimpeling die ik zie of voel. Ik lijk de kop van Janus wel.



Een wat emotionele bijdrage deze keer, je sais,...

17:19 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-05-05

vergeetachtigheid en zwangerschap...

Vandaaag in de papieren De Morgen: Volgens wetenschappers van de universiteit van Burnaby (Canada) hangt de vergeetachtigheid van het geslacht van het kind af. De vergeetachtigheid treedt al op tijdens de zwangerschap. Vrouwen die een jongen verwachten zouden minder vergeetachtig zijn dan vrouwen die een meisje in hun buik dragen. De onderzoekers deden de test bij 39 vrouwen. Zij vonden geen andere bepalende factor dan het geslacht. Daarom menen zij dat een tot nog toe onbekende stof de gedachten van zwangere vrouwen beïnvloedt. Die zouden door het kind of de placenta afgegeven worden en de aard en de concentratie zouden anders zijn bij meisjes dan bij jongens.

Daarom dat ik me gisteren niet meer kon herinneren hoe ik de techische camera moest opspannen? ;-)

10:17 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-05-05

Happy

Birthday, mama. Je zou er vandaag 60 geworden zijn.

12:08 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-05-05

Worden is een werkwoord...

A. wordt groot, met kleine beetjes. Vandaag was A. superbitch omdat de dingen niet gingen zoals ze ze wou. Lees me nu niet verkeerd, ik was niet de hele dag zo ;-) Maar toch, schoon was het niet. Even uitleggen... Omdat de tijd nu éénmaal reuzenstappen neemt werd het hoog tijd dat ik aan de presentatie van mijn foto's begon. En omdat ik het weer zo perfectionistisch mogelijk wil doen, was niets goed genoeg, werd ik kregelig en ambetant toen mijn lief me probeerde te helpen en het niet deed zoals ik voor ogen had. Domme A. En op zulke momenten blijft hij zo rustig, waardoor ik ongelooflijke wroeging krijg. Lief! Ik zie je graag!

Ondertussen groeit mijn buik gestaag verder en mijn lijfl kan dat jammer genoeg niet meer aan. Het pijnlijke scheuren is begonnen. Héél lelijk, maar volgens mijn lief ben ik nog steeds het aankijken waard. Hij bekende me gisteren dat het frustrerend is me in mijn 'moederschap' te zien meegroeien terwijl hij wat ter plaatste blijft trappelen. Hij vindt de rolverdeling niet eerlijk verdeeld. Wel, ik geef hem daar niet helemaal ongelijk in ;-) Maar hij kan het goedmaken door heel wat kakkebroeken te verversen... wat keek hij verheerlijkt bij dat idee (grapje). Maar nu hij weet dat ik graag thuis en zo natuurlijk mogelijk wil bevallen stort hij zicht in de literatuur en bedenkt reeds wat hij allemaal kan doen om me 'bij te staan'. Ijsklontjes, spaghetti en water staan al op zijn levensnoodzakelijk bevallingslijst. Ik ga nu niet langdradig toelichten hoe hij hier aan komt, maar ik geef toe: het hééft wel iets.

Langzaam begin ik er wel naar uit te kijken, naar de komst van onze jongedame. Niet alleen omdat ik er naar verlang mijn lijf voor mezelf te hebben, de genante momente in de tram beu ben (zet U neer, ik sta erop - terwijl ik even lief blijf rechtstaan), ook de nieuwsgierigheid begint zijn tol te eisen. Maar wat er na moet gebeuren in A. leven... ik kan me er geen voorstelling bij maken.

Morgen wordt wel weer een stap naar de volwassenheid, A. gaat de geboortelijst leggen. Je had me hier bezig moeten zien met de foldertjes en toestanden. Een spoedcursus babyprullen... ;-)

23:15 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-05-05

A. wordt groot?

Revision of my life... ook al zit ik weer op de schoolbanken, hoe anders is het niet als vroeger. En het verschil is groter dan een kot dat in een dpulex flat veranderd is. Het gevoel Help! I need to grow up! is aanwezig Een wezenlijk verschil is natuurlijk die dame van 25 weken in mijn buik, maar het was al langer bezig. Het lijkt wel of ik onbewust en zeker! onvoorzien mijn jeugd ontgroeid ben. Ik behoor nu tot de 'jongvolwassenen' die hun weg aan't banen zijn in het mediacircus dat economie, maatschappij en leven heet. En mag ik eerlijk zijn? Ik weet niet of ik dat wel zo leuk vind. Omdat ik eigenlijk nog steeds niet goed weet wat ik met dit leven aanwil, waar het naartoe moet gaan. Ik deel het momenteel met mijn vriend en dat nog onbekende wezentje en ook dat is beangstigend. A. die na haar vrijgezellenjaren niet opeens een lief aan de haak slaat, maar meteen voor het hele spektakel gaat. Ik word er met momenten echt stil van. Met momenten een beangstigende stilte, op andere momenten een rustgevend gevoel.

A. wordt groot?

19:21 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |