24-07-05

buikjesgeweld

Het laatste bezoek aan de gynaecoloog had me wat ongerust gemaakt. Volgens hem was de baby wat te traag in groei en moest dit van nabij opgevolgd worden. Hij schreef elke week monitoring voor. Maar what the hell is that? Gisteren kwam de vroedvrouw langs met haar machine en na een half uurtje 'aan de monitor hangen' (waar hartslag, contracties ed worden gemeten en omgezet naar een grafiek) leek haar alles perfect in orde te zijn. Een stevige harteklop, mijn dochter aan't hikken waardoor de machine even zijn kluts kwijt was en ze was zich duidelijk aan't stretchen in mijn buik. Vanaf volgende week donderdag mag ik thuis bevallen. Opluchting alom!

Zelf probeer ik ook de apathie wat van me af te zetten, naar een BBQ bij vrienden geweest, gisteren gaan shoppen voor de doopsuiker en wat vrienden gebeld om eens af te spreken. Ik wil er weer uit! Maar alles héél erg op het gemakje. M'n lief heeft ook besloten om donderdag een dagje vakantie te nemen en me mee te nemen op een verwendag in een kuuroord. IK heb er ongeloollijk zin in!

Hopelijk lukt het me mijn humeur op dit peil te houden! ;-)

De foto heb ik gisteren genomen, 36 weken buikjesgeweld....

10:38 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-07-05

25 days and still counting...

Ik had er de moed niet meer voor, om veel op mijn blogje te schrijven. Tijdens de examens moest ik miijn tijd zo goed indelen tussen studeren, rusten en slapen dat daarna wist ik met mezelf geen blijf meer. Zo hard gewerkt, zo moe en dan opeens een langgerekte leegte voor je...Ik werd (ben?) er volledig apathisch door. Hoewel er nog een stevig to do lijstje aanwezig is in mijn hoofd, lukte het me niet meer... Geen energie, geen zin en veel te veel tijd om na te denken over het voorbije jaar, mijn emoties en toch ook wel de angst om wat komen gaat!

Het lijkt wel of mijn vriend en ik nu in een ander tijdscontinium leven. Hij leeft zijn oude leven, gaat werken, komt thuis en ik zit hier maar... te wachten. Ik word er met momenten gek van! Fysiek wordt alles een stuk moeilijker, voor twee ademen doet me snel hijgen en sinds het verdict bekkeninstabiliteit gevallen is wordt het ook moeilijker om alleen op stap te gaan. Mijn bekken gaan een beetje opzichzelf wandelen en bewegen wat er voor zorgt dat dat wandelen bij mij niet zo goed meer lukt. En het is een verdomd pijnlijke zaak. Dus ik ben thuis... en voor ik het wist begon ik mezelf ook mentaal op te sluiten... Mijn vriend vertelde me gisteren, je kijkt van me weg, kijkt me niet meer recht aan. En dat is waar, want ik verlang zoveel en ik durf het niet te vragen... "Blijf bij me, hou van me, ga nooit meer weg". Ik zou willen dat hij steeds bij me is maar als zelfstandige werkt hij nu net zo hard om 3 weken thuis te kunnen zijn na de geboorte. Rationeel begrijp en steun ik dat volledig, maar emotioneel...

Maar dit moet gedaan zijn, ik mag mijn vrienden niet vertellen dat ze niet langs moeten komen omdat ik niks te vertellen heb, ik moet kunnen genieten van die laatste dagen dat mijn lief en ik met ons tweetjes zijn, ook al ken ik een aantal beperkingen. (schoenen dichtknopen moet een avontuur worden, geen frustratie). Let's go girl!!!!

11:26 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |