01-08-05

wachten...

Als je veel tijd hebt vliegen je gedachten alle kanten uit. Ik heb nu wel meer vrede met mijn thuiszitten, maar mijn gedachten kan ik nog altijd niet onder controle houden... De bijhorende emoties vliegen op een continium van de ene naar de andere kant. Het gaat van puur geluk van mooie momenten met mijn lief naar diepe frustratie om dat lichaam dat even tijdelijk voor mijn dochter gekozen heeft (gelijkt heeft ze trouwens) en mij met de gebakken peren laat zitten.

Puur geluk kende ik donderdag toen we met ons tweetjes een dag naar een kuuroord trokken om even bij te tanken. Dan wel geen sauna voor mij, maar het Turks stoombad, het bubbelbad en het zwembad konden op mij rekenen. Héérlijk! Grote frustratie de dag erna als ik de was en de plas wou doen en ik begon te duizelen als ik de droogkast leeghaalde. Héél frustrerend als je weet dat je dit normaal op je duizendste gemakje doet. U ziet het al, het gaat met vallen en opstaan ;-)

Momenten waar ik dan weer heel bang voor was zijn heel mooi voorbijgegaan. Zaterdag was de sterfdag van mijn mama en nu, 9 jaar na datum, was ik daar weer heel erg door aangedaan. Elke keer denk je weer: en nu is het verdriet voorbij, maar juist dan komt het weer in alle hevigheid terug. Dus ik was erg bang voor die dag, maar het was zo mooi... met 9 witte rozen zijn we haar graf gaan bezoeken. Tegen een graf staan babbelen is niet echt mijn ding maar daar gewoon even te zijn met mijn lief en onze ongeboren dochter... Het voelde gewoon GOED. Ik heb nooit veel op gehad met Mechelen, jaren tegen mijn zin gewoond, maar ze weten wel hun kerkfhof mooi te onderhouden, mijn lief en ik hebbben er nog een hele tijd op een bankje doorgebracht en gepraat over de dingen die ons bezighielden...

Maar er is natuurlijk ook onverdeeld goed nieuws, volgens de vroedvrouw begint het wat te bougeren in mijn buik dus heb ik stiekeme hoop dat het allemaal wat vroeger mag gebeuren. Morgen ben ik 38 weken zwanger... het mag stilletjes gaan komen. Ik verlang er enorm naar mijn lichaam terug voor mezelf te hebben. Nu de dochter zoveel plaats inneemt is het moeilijk te genieten van de aanrakingen van mijn lief...

En verder hoop ik dat ik me kan blijven focussen op dingen die ik graag doe, dingen waar ik A. in herken, dingen die 100% ik zijn. Hoewel ik in de loop van de maanden zoveel van dat buikgeweld gaan houden ben, ik wil nog altijd A. zijn die dingen voor haarzelf doet. Maar hierin zal de tijd raad brengen... Btw...weet iemand wat een png-file is? Mijn Nikon stond vekeerdelijk op neff.ingesteld en ik kon het in photoshop enkel in TIFF of PNG omzetten, geen jpeg... Vond het wat bizar.

12:39 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Vriend zegt: een png-file is een grafisch bestand en kan je openen in photoshop...
Misschien kan je het daar dan opslaan als jpeg?

Gepost door: S. | 03-08-05

De commentaren zijn gesloten.