29-08-05

Aenea is geboren!

www.aenea.be voor meer fraais...

14:50 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-08-05

1+1 wordt 3

We're going in... 10 dagen overtijd en te weinig vruchtwater... Ze willen niet langer wachten, vandaag word ik mama.

Op naar het ziekenhuis voor, jammer genoeg, een inductie.Ik hoop dat ik het zo natuurlijk mogelijk kan laten verlopen, zonder peridurale en een onderwaterbevalling. Volgens de vroedvrouw en de gynaecoloog was dit nog allemaal mogelijk.

Ik ben erg teleurgesteld in mijn lichaam, in mijn droom die ik moet opgeven. Geen thuisbevalling... maar ook erg nieuwsgierig naar dat leven in mijn buik dat vannacht nog zo flink mijn buik op stelten gezet heeft.

Wish us luck!

06:29 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-08-05

and up...

Na 4 dagen restaurant hebben we er de brui aan gegeven... we hadden echt geen zin meer ;-)Want dochterlief vindt het nog steeds zeer gezellig in mijn buik. Ikzelf had het liever iets anders gezien, maar ja...

De film woensdag "Hitchhikers guide to the galaxy" was een beetje een teleurstelling, er zaten best leuke momenten in, maar door het boek gelezen te hebben had ik me heel andere beelden en personages voorgesteld... echt wel jammer!

En dochter, kom nu maar snel! Als je er niet voor donderdag bent moeten we naar het ziekenhuis en dat zou ik zo jammer vinden. Vandaag hebben we de mobile boven je verzorgingskussen omhoog gehangen... echt alles staat nu klaar! Het wachten is op jou...

23:16 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-08-05

going up...

Gisteren is zachtjes aan mijn 'uitgerekende datum' voorbij gegaan. Zachtjes bleef babydochter nog wat zitten. Nog GEEN zin om een kijkje te nemen in de wondere wereld...Ik was waarschijnlijk ook te gespannen, normaal ging de huisbaas, met architect, langskomen en wij hadden daar een duidelijk njet tegenover geplaatst. Dus met mooie Franse volzinnen zat ik klaar om hem niet zo hartelijk te verwelkomen. Gelukkig is hij niet geweest. Het zou verdomd moeilijk geweest zijn om beleefd te blijven.

's Avonds heeft mijn lief me mee uit eten genomen, héérlijk! Met grote mond heeft hij aangekondigd dat wij niet meer gaan koken of thuis eten tot onze dochter geboren is... ik ben eens benieuwd...;-) Dus ook vanavond gaan we weer uit eten én naar de film. The hitchhiker's guide to the galaxy hebben we alletwee met plezier gelezen en nu willen we weleens zien wat ze van de film gemaakt hebben...

En vandaag met mijn megabuik de winkelstraat ingedoken. Heb me laten verleiden tot een kleedje om na de bevalling aan te doen... Na een paar uurtjes shoppen ben ik doodmoe in slaap gevallen en kijk, de eerste dag overtijd is voortekenloos voorbijgegaan...

Geduld is een mooie deugd... maar 9 maanden is ook erg lang. Ook de mensen om me heen beginnen érg ongeduldig te worden...

18:12 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-08-05

verlangen bis...

RUST! ik wil RUST! en dat de door mij gedroomde thuisbevalling kan doorgaan...

Een verhaaltje... in jan 2005 zijn A. en haar lief naar een wondermooi duplex appartement verhuist in een mooie Brusselse wijk. Duur, maar we hadden het ervoor over. Na 2 jaar in de prostitutiebuurt gewoond te hebben hadden we een grote wens voor een rustige en fijne plek...Vandaar dus... We woonden er 2 weken tot onze huisbaas kwam aankloppen met de mededeling dat hij het ging verkopen. Paniek (vooral bij mij) Ik wist net dat ik zwanger was en wou graag een veilig nest voor mijn kindje. Enfin, we moesten huisbezoeken toelaten, met een vervelend immobiliënkantoor samenwerken die grove fouten maakten etc. Enfin, het wordt verkocht, maar aangezien de huisbaas het huurcontract in het Nederlands afgegeven had, hadden ze het op het immo-bureau NIET nagelezen (wij verstaan dat niet) en enkele clausules 'vergeten' vermelden. Enfin, de verkoop gaat niet door en wat blijkt als we een advocaat in de arm nemen? We hebben een onverbreekbaar contract van bepaalde duur, ze KUNNEN er ons niet uitgooien. Wij helemaal blij, een verademing! Het immo bureau was nog redelijk agressief, deed ons een 'niet te missen voorstel' om te verhuizen binnen de 3 maanden voor een som geld...

LIeven mensen, ik ben aan't zagen, maar het doet zo'n deugd... ;-)

Eind goed, al goed... eindelijk rust en ons nestje klaar maken... Tot de huisbaas belt om te zeggen dat hij deze maand een trap tussen de 2 verdiepingen wil installeren. Van de iiving naar de 2de slaapkamer... We hebben hem proberen duidelijk te maken dat dit qua timing verdomd slecht uitkomt en dat we het eigenlijk ook helemaal niet zien zitten... We moeten een groot deel van onze ruimte opgeven, we zien de werken niet zitten (zeker niet met de bevalling op komst - thuis gepland dus en met een splinternieuw babytje) en er is al een lift en een trap die beiden perfect aan onze behoeften voldoen.

Onze advocaat wist ons te vertellen dat we in ons recht staan, dat hij enkel nodige werken mag uitvoeren en dat hoop ik dan maar. Het telefoongesprek vandaag met hem was niet bepaald vriendelijk... hij schold ons uit voor moedwillige mensen en dat hij als huisbaas kon doen wat hij wou... Ik wil gewoon rust, me EINDELIJK thuisvoelen in ons mooie huisje, waar alles klaar staat voor de dame waarop we wachten. Die man maakt me enorm nerveus...

Stom verhaal, ik weet het... maar als ze je THUIS aanvallen, waar je net alles in orde probeert te brengen om een kind te verwelkomen, dat doet ongelooflijk veel pijn...De mama hormonen zijn blijkbaar al stevig aan't rondrennen in mijn lijf...

23:09 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-08-05

een verlangen naar...

STILTE in de stad. Geen toeterende auto's die me uit mijn slaap halen als ik na een dikke buikerige slecht geslapen nacht toch nog in slaap sukkel in de ochtend. Hoe komen mensen op het IDEE om voor het minste te toeteren en heel de wereld te laten weten dat ze malcontent zijn? Dit moet mijn ergernisblues zijn...

mijn OUDE LICHAAM. Dit grote lichaam wordt me steeds vreemder, doet dingen die ik nog moeilijk volgen kan en ik hobbel maar wat achterop in aanvaarding en gevoel.

verwarmde KERSENPITKUSSENTJES die met zachte kusjes de pijn in mijn rug en buik wat wegneemt

een DOLFIJN te zijn, een leven in water lijkt me nu het absolute summum...

FIJNE MENSEN om me heen, het thuiszitten hangt me de keel uit...

dat JIJ nu eindelijk je snoetje eens laat zien, ik aan dit nieuwe leven kan beginnen...


nog een week volgens de aftelkalender, maar daar moet je je niets van aantrekken... kom nu maar, je bent welkom...

11:42 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-08-05

Bruxelles, ma belle...

Als ik 's ochtends wakker word en mijn lief heeft, op mijn vraag, één gordijn al opengedaan zie ik het zonlicht door een boom op mijn slaapkamermuur spelen. Ik zou er uren naar kunnen kijken. Hoeveel geluk moet je hebben om in Brussel op een boom te kunnen kijken als je uit je raam kijkt? Wel dat valt heel goed mee, elk raam geeft me dat uitzicht. Ik heb het geluk op een 'avenue' te wonen en op een parkje uit te kijken. Maar ik besef: I am damn lucky! Licht en lucht biedt zoveel vrijheid...

Het is vreemd jezelf nu in een levensfase te kunnen bekijken die je nooit verwacht had. Wie had dit enkele jaren geleden kunnen voorspellen dat ik, de eeuwige vrijgezel met wereldverbeteraarsneigingen, zou gaan samenwonen, zwanger worden en fotografie zou beginnen studeren? Het is een vreemd jaar geweest, waar ik nog altijd vol verwondering op terugkijk. En hoe het verder moet, ik heb geen flauw idee. Binnen nu en 3 weken ben ik waarschijnlijk moeder geworden. En daar stopt mijn toekomstbeeld zo een beetje.

Op de foto was ik halfweg de zwangerschap, ondertussen probeert de dame met haar voetjes zich een weg door mijn buik te banen. Dus neem me niet kwalijk dat ik jullie even verlaat, ik moet dringend mijn ribben gaan beschermen door haar een voetmassage te geven...

13:12 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-08-05

wachten...

Als je veel tijd hebt vliegen je gedachten alle kanten uit. Ik heb nu wel meer vrede met mijn thuiszitten, maar mijn gedachten kan ik nog altijd niet onder controle houden... De bijhorende emoties vliegen op een continium van de ene naar de andere kant. Het gaat van puur geluk van mooie momenten met mijn lief naar diepe frustratie om dat lichaam dat even tijdelijk voor mijn dochter gekozen heeft (gelijkt heeft ze trouwens) en mij met de gebakken peren laat zitten.

Puur geluk kende ik donderdag toen we met ons tweetjes een dag naar een kuuroord trokken om even bij te tanken. Dan wel geen sauna voor mij, maar het Turks stoombad, het bubbelbad en het zwembad konden op mij rekenen. Héérlijk! Grote frustratie de dag erna als ik de was en de plas wou doen en ik begon te duizelen als ik de droogkast leeghaalde. Héél frustrerend als je weet dat je dit normaal op je duizendste gemakje doet. U ziet het al, het gaat met vallen en opstaan ;-)

Momenten waar ik dan weer heel bang voor was zijn heel mooi voorbijgegaan. Zaterdag was de sterfdag van mijn mama en nu, 9 jaar na datum, was ik daar weer heel erg door aangedaan. Elke keer denk je weer: en nu is het verdriet voorbij, maar juist dan komt het weer in alle hevigheid terug. Dus ik was erg bang voor die dag, maar het was zo mooi... met 9 witte rozen zijn we haar graf gaan bezoeken. Tegen een graf staan babbelen is niet echt mijn ding maar daar gewoon even te zijn met mijn lief en onze ongeboren dochter... Het voelde gewoon GOED. Ik heb nooit veel op gehad met Mechelen, jaren tegen mijn zin gewoond, maar ze weten wel hun kerkfhof mooi te onderhouden, mijn lief en ik hebbben er nog een hele tijd op een bankje doorgebracht en gepraat over de dingen die ons bezighielden...

Maar er is natuurlijk ook onverdeeld goed nieuws, volgens de vroedvrouw begint het wat te bougeren in mijn buik dus heb ik stiekeme hoop dat het allemaal wat vroeger mag gebeuren. Morgen ben ik 38 weken zwanger... het mag stilletjes gaan komen. Ik verlang er enorm naar mijn lichaam terug voor mezelf te hebben. Nu de dochter zoveel plaats inneemt is het moeilijk te genieten van de aanrakingen van mijn lief...

En verder hoop ik dat ik me kan blijven focussen op dingen die ik graag doe, dingen waar ik A. in herken, dingen die 100% ik zijn. Hoewel ik in de loop van de maanden zoveel van dat buikgeweld gaan houden ben, ik wil nog altijd A. zijn die dingen voor haarzelf doet. Maar hierin zal de tijd raad brengen... Btw...weet iemand wat een png-file is? Mijn Nikon stond vekeerdelijk op neff.ingesteld en ik kon het in photoshop enkel in TIFF of PNG omzetten, geen jpeg... Vond het wat bizar.

12:39 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |