16-11-05

Theorietjes...

MIjn ego staat in de weg. Die gedachte schoot door m'n hoofd toen ik in de krant een willekeurig artikel las. Mijn ego staat in de weg om zomaar alles op te geven en alleen maar pure moederliefde te zijn. Er zijn voor mijn kind, fysisch gezien, is iets dat enorm veel energie opslorpt. Om heel eerlijk te zijn, Aenea is nu al een week thuis -ziek- en ik loop bijna de muren op. De woorden I am trapped! schieten soms door mijn hoofd en dat vind ik niet mooi van mezelf. Voor jullie nu allemaal met het beklijvende vingertje naar me beginnen te zwaaien, ik HOU van mijn dochter, zit vaak samen met haar te brabbelen en kreetjes uit te slaken, we dansen samen op onze favoriete muziek, leren samen hoe haar rammelaar werkt (je kan soms haar hersentjes horen kraken), gaan samen spelen in bad en ze plast vol echte dochterliefde mijn handen onder als ik haar een schone pamper omdoe. Ik kijk graag naar haar, zie, voel en hoor haar graag... MAAR -voelde je die maar al niet van ver komen- er is ook de A. die zich wil ontplooien, dingen doen, het leven zoeken en voelen.

Schuldgevoelens zijn het resultaat van al dat denkgeweld. Het gevoel te falen in mijn rol als moeder omdat ik zo sterk met mezelf geconfronteerd word. Ik herken mezelf niet meer. Niet alleen als ik in de spiegel kijk (die dikke troela -ben ik dat? mijn lijf heeft duidelijk nog niet begrepen dat het terug naar de niet zwanger modus mag) maar ook mentaal. MamA. zijn is een heel ander begrip dan gewoon A. zijn. De twee-eenheid met mijn lief is verbroken, we vormen nu een trio, ik ga en sta niet meer waar ik wil, studeren is een ramp omdat concentreren zo moeilijk is als je een slaaptekort hebt. En moet ik je over mijn kattigheidsfactor vertellen als ik niet genoeg slaap? Na 3 maanden Aenea kan ik alleen maar concluderen dat ik mezelf nog minder graag zie als anders, ik ben vaak niet zo lief tegen mijn lief, ben de hele tijd pissig op mezelf, ben doodmoe en heb een To Do lijst die steeds langer wordt. Time for a change.

Ik hoop en hoop dat na de verhuis alles op zijn pootjes valt en ik weet welke weg ik uit wil. Aenea is de lieve hoofdzaak in mijn leven, maar hopelijk krijg ik de bijzaken op zijn plaats. Liever nog zou ik een fifty fifty basis proberen te bereiken maar nu heb ik het gevoel dat de helft van de Vlaamse moeders me gaan veroordelen.

Er bestaan zoveel boeken over baby's eerste maanden, maar nog niks gevonden over mama's eerste maanden. Een (h)erkenning van mijn tuimelende hormonen zou meer dan welkom zijn.

15:34 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-11-05

Dozengeweld

Heeft een mens nu echt zoveel nodig? Doos na doos vul ik met boeken en spulletjes, spulletjes en spulletjes... Het blijft maar komen.Onwillekeurig moet ik dan altijd de vergelijking met dieren maken, zij hebben helemaal niet zoveel 'extra personalisering' nodig, vervuilen de aarde een stuk minder en zijn waarschijlijk een stuk minder hautain als de gemiddelde medemens.

Als ik er alleen nog maar aan denk, 1,5 ton luiers per kind op de vuilnisbeld. Ik heb heel sterk wasbare katoenen luiers overwogen, maar eerlijk, ik zag dat niet zitten. Als tussenoplossing koop ik nu luiers in een biowinkel. Het is niet helemaal wat ik wilde, maar op zijn minst zijn het ongebleekte en makkelijker afbreekbare dingen. Leuk detail: de verpakking kan je gebruken als compostzak.

Het is vreemd dat de mens de wereld zo probeert te beheersen maar niks leert van de natuur die ons duidelijke boodschappen geeft. Je kan de krant niet openslagen of je leest over een ramp hier en daar. En hoezeer ik hier nu zit te mekkeren, ik doe evengoed mee aan het grote mensencircus. Elke week gooi ik de uitgelezen humo en flair op de papierhoop, koop ik cola light (een multinational met een reukje aan) in plastiek flessen...

Deze gedachtengangen bekruipen me tijdens het oprommelen van ons huisje dat nu bijna barst van de spulletjes sinds Aenea in ons leven verscheen. Vandaar dus... Ach, een mens is een vreemd wezen en ik ben er daar blijkbaar één van.

13:28 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-11-05

Bronchiolitis & Co

In het parkwiegje ligt een kleine dame tegen haar eerste kinderziekte te vechten. Na wat koorts en sterke hoestbuien en een zoektocht naar een Nederlandstalige kinderarts in Brussel kwam de diagnose: Bronchiolitis. Voor de minder goede verstaanders: een infectie aan de luchtwegen. Na wat suppo's en puffertjes heeft ze gisterenavond voor de eerste keer terug haar glimlachjes getoond. Ah! Wat had ik die gemist...

In haar relax kijkt ze toe hoe ik doos na doos vul want zatderdag de 19de is het zo ver: verhuizen! Ons nieuwe appartement heeft een flinke lik nieuwe verf gekregen, nu nog wat laatste details en we zijn er klaar voor. Aenea's ziek zijn en de verhuis beginnen sterk te wegen op onze schouders... Nog even volhouden!

14:24 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |