30-01-06

Kattig...

Grande Dame Tattoo heeft 5 maanden lang de nieuwe ordeverstoorster genegeerd. Het ging zelfs zo ver dat ze aan het project 'wildplassen' begon, het liefst in ons bed of in de fatboy, de poef waar ik ons dochtertje vaak haar flesje geef. En deze ochtend... zomaar... een liefdesverklaring. Knuffel knuffel en kopje kopje tegen Aenea. Die vond het geweldig natuurlijk... Maar de bijhorende schaterlach ging toch nog even te ver. Een kat die haar postnatale depressie overwint, als dat niet geweldig is ;-)

De foto is een GSM foto, je kan er ongelooflijk grappige resultaten mee halen omdat het de neiging heeft dichtbijzijnde onderwerpen veel groter af te beelden dan ze in verhouding zijn. Ik amuseer me er mee... Als ik dochterlief ga ophalen in de crèche -en we even op de tram moeten wachten- begin ik altijd GSM fototjes te maken. Toch wat voorzichtig zijn, ontdekte eens dat ik bijzonder charmant met mijn kont vér naar achter stond om het juiste beeld te kunnen vastleggen. De mensen rondom mij konden toch een 'smirking smile' niet onderdrukken... Mmmm.

09:51 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-01-06

Spelling!!!!

Er zijn zo van die momenten dat ik niet meer weet hoe te schrijven. Elk woord lijkt nieuw en zo vreemd. De twijfel slaat toe over de spellingswijze, de hoeveelheid letters in een woord en vooral de juiste volgorde ervan ;-) Hoe woorden van vreemde origine correct gebruikt moeten worden is me vaak een raadsel, bij domme D en tante T sla ik soms de bal mis. Er zijn momenten dat ik me een taalanalfabeet voel, hoe graag ik ook emoties met woorden uitlok.

Het lijkt wel of taal in de afgrond aan't glijden is. Het lijkt niet belangrijk meer. Chatten met vrienden is vaak een frustrerende zaak omdat ik 'dat taaltje' zo lelijk vind. Als je op een forum commentaren leest krijg ik vaak kippevel van ongemakkelijkheid. Iedereen heeft recht op zijn mening en het internet is voor iedereen, maar is het zo erg met ons onderwijs gesteld dat velen geen mooie zin kunnen formuleren? En wat ik nog erger vind, ook ik begin meer en meer fouten te maken...

12:02 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-01-06

Nog ééntje om het af te leren...

Het is een vreemde verwarde tijd en heb geen zin steeds hetzelfde te schrijven. Ik wil niet dat de lieve lezer de wenkbrauwen fronst om zoveel onbenulligs.

Daarom: weinig woorden maar des te meer verhaal in een foto... let vooral op de druppel van inspanning dat langs haar kinnetje opzij loopt... Het is hard werken een babytje te zijn ;-)

22:13 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-01-06

Beoordeling...

Ik was ervan overtuigd, dit wordt niets. De examens, mijn gezondheid, A. zelf... Het werd alleen maar erger, voor de voorbereiding van de jury bleek ik 8! foto's met de bijhorende negatieven kwijt te zijn. En toen dacht ik, anderhalfjaar inspanning, dat gooi je toch niet zomaar weg? Gisteren in volle vaart aan de presentatie van mijn foto's begonnen, uitprinten van digitale opdrachten... Je had me hier moeten zien vliegen!

Vandaag op de jury heb ik eerlijk verteld dat de combinatie me niet lukte, dat het me zo zwaar viel, eventueel dacht te stoppen of mijn jaar over 2 jaar te spreiden. En toen begon het: zoek je een groene map? Die ligt boven in de kleurdoka, ga maar halen... en daar waren ze mijn foto's...En je foto's, dat is toch niet slecht... dat vind ik een sterk beeld en dit... Wees toch niet zo streng voor jezelf, berg je schuldgevoelens op... en ga ervoor! Dat het dit jaar wat minder zal zijn dan vorig jaar, is toch niet erg. Ga er in je derde jaar terug 100% voor!

Hartverwarmend dat je leerkrachten je dit vertellen, maar ik moet er toch nog eens even over nadenken...

Aenea is 5 maandjes oud vandaag, begint bewust contact te maken met de wereld, toont steeds meer haar mooiste glimlachjes en is bijna wereldkampioene zwemmen in de babycategorie ;-)

12:11 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-01-06

Realitycheck

Die examens, het lukt niet echt. Ik ben zo vaag vandaag (en gisteren en de dag daarvoor...), ik droom en doe, maar er wordt niets concreet verwezenlijkt. Mijn neus is nog steeds oorlogsgebied, mijn gedachten een wazig geheel. Wat zijn de opties blijf ik me steeds maar afvragen, fulltime mama worden (help!), terug naar de sociale sector (nee! roept een klein stemmetje) of op school maar wat blijven aanrommelen? Mijn lief doet zo zijn best om het allemaal mogelijk te maken, ik woon op een boogscheut van school, maar ik ben zo moe en weet niet meer wat ik wil. Volgens mijn vriend is het bereiken van het doel niet belangrijk, maar wel de weg die je er naar toe kiest. Maar is dit Doortje wel op haar juiste wonderpad? Vragen dus, veel vragen...

Maar natuurlijk is niet alles kommer en kwel (en ach, het is toch niet meer dan een luxeprobleem?), zo zijn we er in geslaagd om Aenea's website een update te geven met véél nieuwe fototjes en zien mijn lief en ik elkaar nog doodgraag. Maar toch, dat verlangen in een mens, dat is een vreemd gegeven...

10:55 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-01-06

Op verzoek...

13:12 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-01-06

ich bin krank, ich bin verrückt

Een druipneus voor de computer, een tranend oog kijkt toe. Voor mij, een stapeltje streng kijkende Duitse vocabulaire en grammatica. De klok tikt, het examen nadert. A. en kleine A zijn ziek. Straks moet ik uit een hese stem Duitse klanken persen, woorden die wild rondzwemmen in mijn met snot overdekte hersenpan.

Dit wordt niets, beste mensen. Ik vermoed dat ik -voor het eerst in mijn hogeschool carrière- een tweede zit ga meemaken. Was het nu maar schriftelijk, dat Duitse examen, dan kon ik tenminste roemloos maar naamloos ten onder gaan...

12:50 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-01-06

Inferno

Niet Dante, maar James Nachtwey's Inferno . Zijn fotografie: "I have been a witness, and these pictures are my testimony. The events I have recorded should not be forgotten and must not be repeated."

Het is zo bizar, de laatste dagen word ik geconfronteerd met beelden waar ik niet goed van ben. Het boek van Nachtwey dat werd getoond door een klasgenootje, een verhaal van Annemie Struyf in het boek à la limite, foto's van de ziekenhuisafdeling Neonatale Zorgen omdat ze graag een mooie fotoreeks van hun afdeling willen. Ik kan alleen maar besluiten: ik word een softie. Het komt met een te emotionele snelheid op me af die ik niet kan pareren. Ons meisje is zo'n breekbaar mollig wezentje... het grijpt me naar de keel wat er allemaal mis kan gaan en gaat in deze niet altijd wondere wereld.

Geen poging tot mooie woorden ditmaal. Het voelt te vreemd...

09:14 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-01-06

vraagtekens

Wat doe je als je twee mensen -die je alletwee bijzonder graag hebt- pijnlijk uit elkaar ziet groeien? Een steun proberen te zijn, zoals nu, of proberen brokken te lijmen (zoals ik zo graag zou proberen). Maar dan maak je waarschijnlijk nog meer brokken. Ik voel me zo machteloos...

09:34 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-01-06

Rennen en stilstaan...

Daarnet was ik 10.000 dingen tegelijkertijd aan't doen. Aenea in bedje gelegd, haar luieremmertje geleegd en kamertje wat opgeruimd, was gevonden, was beginnen sorteren, nog andere vuilnisemmertjes leeggemaakt. Gesorteerde was op hoopjes, één was in wasmand om mee naar beneden te nemen. Beneden slabbetjes tekort, op de trapleuning gelegd zodat ik die mee naar beneden kan nemen. De kat wat aaitjes gegeven, Aenea weent, Aenea troosten. Terug naar de vuinisemmertjes, reeds geleegd. Naar beneden met was, slabbetjes en vuilnis. Best krap op een wenteltrap. Beneden, vuilnis uitsorteren in de afvalemmers, afvalzakken vol, nieuwe steken. Aenea weent, Aenea tuutje gaan geven. Terug naar beneden, flesjes sterliseren, vuilnis klaargezet om buiten te zetten. Aenea wil duidelijk niet slapen. Ik loop voorbij mijn computer om iets te nemen, ga zitten en ga naar de website skynet.be. Misschien dom, maar het was even welletjes geweest. Door het drukdoen kon ik mijn gedachten niet meer horen.

Maar morgen brengen we onze dochter voor een nachtje een een dagje naar de grootouders en gaan we flierefluiten in Gent. Wat rondkijken, eventueel wat winkeltjes, een restaurantje. Morgen.

17:26 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Flater...

Mijn eerste afspraak met de fitnessclub liep niet van een leien dakje. Mijn 'coachings'-afspraak bleek niet geboekt te zijn en ze waren daar ook niet bijster vriendelijk over. Ik was best wel triestig daarna. Maar ja, het gaat om mijn lijf dat ik wil verbeteren, ik mag me niet laten intimideren door een hansworst in een fraai adamskostuum (no worries: het bleef bedekt hoor;-)Jammer wel dat dat goede voornemen zo stom verliep. Ik zal me nu zelf een programma moeten aanmeten. Iemand tips?

12:17 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-01-06

4 maanden...

Vier maanden zijn we een trio. Het is een enorme intense tijd geweest en ik sta er héél vaak bij stil. De grote roze wolk ben ik nog steeds niet tegengekomen, alleen maar donderwolken en regenbuien die aan mijn gezicht bleven hangen. Maar ik ben enorm fier op onze kleine dame die de wereld verkent vanuit haar box, zich kwaad maakt als het draaien nog niet helemaal lukt en alle mensen op de tram vertederden kan in haar berenpak. Ze is mooi, lief, slim en ik ben supertrots op haar.

De woorden waarmee ik Aenea omschrijf zijn niet op mezelf van toepassing. Ik ben niet trots want niets lukt echt, nog minder mooi want veel te dik, ben niet lief, want word heel kregelig door slaaptekort. Ik ben een frustratie voor mezelf, is dat niet lelijk? Dat kleine wezentje heeft me zo door elkaar geschud dat ik mezelf niet meer vind. Het lijkt eeuwen geleden dat ik gewoon A. was. Ik had gehoopt dat onze skivakantie me rustiger zou maken, maar mijn lijf is duidelijk nog niet de oude. Mijn buikspieren (door de keizersnede) lieten het soms afweten wat me een paar zeer (on)elegante valpartijen opleverde. De frustratie was groot.

Wil dit nu zeggen dat het slecht gaat? Ik weet het niet, wel weet ik dat een aantal dingen moeten veranderen. De verhuis en het paperassenwerk zijn achter de rug, nu is het tijd om mezelf terug op het spoor te krijgen. Gisteren de buurt gaan verkennen met dochterlief en ik botste bijna met mijn neus op een fitnesscentrum. Heb me direct ingeschreven. Een eerste poging om mezelf terug te vinden in body & mind zoals het centrum zo fijntjes adverteerde. Ik kan toch niet de enige zijn die al deze dingen voelt, of overdrijf ik dan zo? Het lijkt wel alsof er een enorm taboe rust op ontzwangeren.... duizenden boeken over zwangerschap, maar niks over hoe het daarna moet. Vreemd vind ik dat.

14:23 Gepost door A. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |